Dag kleine Edje

Vanavond hebben we Edje moeten laten inslapen. Ze zal dus ook niet onze reis naar Spanje meemaken. Gelukkig heeft ze, na een moeizaam leven bij meerdere jagers, waar ze een enorme angst ontwikkeld heeft voor alles wat man is, nog een paar mooie jaren bij ons mogen beleven. Aan het eind van haar leven had ze ook baasje in haar grote hart gesloten. Want dat had ze, een groot hart. Als ze eenmaal over de angst heen was, en je begon te vertrouwen, dan stopte ze ook ook alle liefde die ze had, in je. Iedere dag stond ze geduldig af te wachten als baasje thuis kwam uit z’n werk tot ze aan de beurt was voor aandacht. En dan lekker kroelen en knuffelen, dat hoefde niet lang te duren, als ze maar wist dat je van d’r hield.

Dag moppie, je hebt je strijd gestreden.

Je missie is volbracht.

Je hebt lang bij de jagers geleden

Rust nu maar lekker zacht.