HèHè.

Eindelijk.

De sleutel van het huis. Vinden wij dan. Tering. Eind Augustus naar Spanje vertrekken met een huurcontract voor een paar maanden, om dan Eind oktober, dus minder dan twee maanden later, gewoon een Paradijs gekocht te hebben. Een Finca, wat in Spaans land betekend. Maar we hebben een Finca met een legale Mas erop. En een Mas is een huis.
Casa ook. Dus we hebben een Finca met een Casa erop. 50 Olijfbomen, 5 Vijgen, een Walnoot, een stuk of zes Amandelbomen, een Peer, een Appel, een Sinaasappel, een Mandarijn, een Kweepeer, een Granaatappel, een stuk of wat Bramen, 18 druivenstruiken, een eigen Apenrots, een huis van 130 vierkante meter incl veranda van 44 vierkante meter. En het leukste: Een Oprijlaan van gewoon 200 meter!

Rozen staan er ook op, en een zwembad van 3 bij 5 ongeveer. Dan nog een grote schuur, 4 slaapkamers en ook nog een kippenhok, inclusief 2 kippen. Ook de waakhond zat bij het huis.

We zijn in onze nopjes. In de zevende hemel, of misschien wel de achtste. Wat een rust, wat een heerlijk leven hebben we zo. En dan is het eind oktober. De nachten worden al koud, zo tegen de 6 tot 8 graden, maar als de zon dan weer gaat schijnen, als het al snel weer tegen de 23 tot 25 graden. De dagen duren al wel korter, tegen 8 uur wordt het licht en om iets over 7 gaat de zon al weer onder, en dan moet de wintertijd nog beginnen. We hebben geen wekkers staan, we staan op als het licht wordt, en gaan naar bed wanneer het ons uitkomt, (en meestal is dat vroeg, zo tussen 10 en 11, omdat we moe zijn.)

Maar even terug naar de Finca: Het is een soort van tongvormig, met in het midden een hoge Apenrots, die de hoogste is in de buurt. Daaromheen in meerdere lagen staan de terrassen, zo als dat heet, met op elk terras meerdere bomen, elke soort een beetje bij elkaar. De olijfbomen zijn geharde bomen, die geheel aan dit klimaat gewend zijn, en maar drie keer per jaar water krijgen. Binnenkort weer, omdat de olijven nu gaan verschrompelen. Dan moet er een stoot water bij zodat de olijven zich weer kunnen vullen met vocht.

We leren een hoop. Over de werking van Apparaten, over het leven van een Olijf, het inpakken van vruchten, bewateren, hoe het werkt met de olijvenoogst, hoe het reilt en zeilt hier in Spanje, wat olijven opbrengen en waarom, hoe het werkt met amandelen, de jacht. We hebben zelfs een stuk geschoten Everzwijn gegeten. Eigenlijk zijn we baby’s hier, we moeten alles leren. Spaans, de Regels, (Zo mag je zonder vergunning geen open vuur maken (Boete minimaal 3000 euro)), Het leven als Boer en Boerin, want dat zijn we nu, is van een totaal andere orde dan het werken voor een baas.

Hout sprokkelen voor de Haard, immers moet er gestookt worden, gas is veel te duur. Niet goed voor je voetafdruk, maar niet zo groot als gedacht wordt. Immers moet je dat resthout ook afvoeren, tot keutel vermalen, en dan als Pellets verkopen. Ook weer vervoer, nee, het verschil is niet zo groot als gezegd word. De vorige eigenaar is Ingenieur, horlogemaker, en leraar geweest. Hij heeft een systeem bedacht voor in de houtkachel waardoor het hele huis verwarmd word middels radiatoren. Geweldig, en het werkt als een tierelier. Ik hou ervan, zelfbouw. We zijn nu met de deuren en ramen open het huis aan het droogstoken. Spaanse huizen staan bekend om de vochtproblemen. Allereerst het gebruikte materiaal is hier debet aan, de manier van bouwen, de manier waarop Spanjaarden met hun huizen omgaan, de ondergrond, en nog wat zaken. We hopen door het stoken wat vocht uit de muren te krijgen, om daardoor beter te kunnen stucen en daarna te witten. Of alleen stucen, we gaan het zien. Ook hebben Spanjaarden over het algemeen geen afzuiging in de badkamer, toilet en keuken. Wel een afzuigkap, maar verder niet. We zitten er aan te denken om toch zoiets te gaan inbouwen, en dan zelf maar zo een installatie aanleggen. Het zal in ieder geval in vocht een stuk schelen. En het is niet vochtig in huis he.

Er gaan nog foto’s van het huis volgen, we gaan een blog maken over voor en na, maar dat doen we dan in een keer zodat je het paleis voor, en na het opknappen kunt aanschouwen. Sommigen van jullie hebben al een virtuele tour gehad, maar we moeten, zolang we het op mobieltjes van Nederlandse providers moeten doen, een beetje aan de hoeveelheden data denken. Het heeft niks te maken met of we je wel of niet leuk vinden.

Even terug naar de overdracht: De oude eigenaar moest een traantje wegpinken bij de Notaris toen hij getekend had. Daarna ging ik snel terug naar de honden, die een half uur in de bus (in de schaduw) hadden gezeten. Pee moest nog wachten op een kopie-akte. Tijdens dat wachten merkte de eigenaar terloops op, dat de hond maandag na het weekend opgehaald zou worden om naar een asiel gebracht te worden. Ze wilde niet in z’n nieuwe appartement wonen, ze wilde er niet eens naar binnen. (Er zat een waakhond op het terrein, aan een lange ketting met een sleepkoord, genaamd Poppie). Pee was het niet eens met de manier waarop het ging, en werd een beetje nijdig, waarna de Notaris de boel een beetje gesust heeft. Aangekomen bij het huis, hadden Pee en ik al besloten dat als het goed zou gaan met Gizmo en Acero, ze mocht blijven. Allereerst ging het over de Tractor, die hij aan een buurman had beloofd. De Buurman mocht ‘m voor 1200 euro kopen, en dat is een koopje. Dus vroeg hij allereerst of wij hem willen hebben voor 1200. Ik heb m’n kiezen stijf op elkaar gehouden, op straffe van drie maanden in de schuur slapen, maar ik vond het een goede deal. Maar niks gezegd dus. Daarna kwam Poppie ter sprake, en de man ging uitleggen dat hij moest terugrijden uit Alcaniz, (een plaatsje 50 km verderop) waar hij z’n appartement heeft, omdat ze niet mee naar binnen wilde. We vertelden hem dat Poppie gewoon mocht blijven, en dat ze bij ons haar oude dag mag doorbrengen. Daarop barstte hij weer in tranen uit, en gaf ons de papieren van Poppie. Omdat ze mocht blijven, kregen we de tractor kado. Hmmm, lekker, een trekker, en niet drie maanden in de schuur slapen.
Daarnaast nog een aantal apparaten die bij die trekker horen zoals een eg, een ploeg, een verticuteergeval, en een rol, ook een aanhangwagen zit erbij.

We zijn nu we dit schrijven, welgeteld drie dagen verder, we hebben, op wat we willen houden na, alles naar buiten gegooid, op een hoop. Dat betekend, de oude meubels, troep, vuiligheid, en ik weet niet wat nog meer. Oude foto’s hebben we nog gered, en vandaag aan hem gegeven. Morgen, dinsdag komen onze eigen spullen met de vrachtwagen uit Nederland, en dan houdt het kamperen wel een beetje op gelukkig.

We waren gelukkig met de woning in Maella, voor even. Je leeft in een stadswoning met een afgesloten dakterras toch meer binnen dan dat je wilt. Het dakterras is in de ochtend te koud en in de middag te warm, dus je moet naar buiten. En dat kan best lastig zijn met twee honden. In de auto, dorp uit, pfft, niet handig. Hier gaat de deur open, en de honden naar buiten. Wij ook gelijk naar buiten. En dat is lekker. Heerlijk buiten leven, alhoewel we nu vooral aan het uitzoeken van de spullen zijn begonnen.

Tot nu toe is het weer prima te noemen, en schijnt hier iedere dag de zon. We hebben sinds we hier zijn, maar drie buien meegemaakt, waarvan 1 heftige, en twee normale. Hier in Caspe, 21 km van Maella, regent het net iets vaker, vanwege de Ebro. En met iets vaker bedoelen we niet zoveel als in Zoetermeer. Er valt hier gemiddeld per jaar zon 200 mm regen, en dat komt omdat we in een steppeklimaat zitten.

Achteraf gezien is het weer een heel verhaal geworden, maar goed, we maken ook zo veel mee!