Ongelukjes zitten in een klein (hondje)

We waren heerlijk aan het wandelen, 14 december. Gizzie was heerlijk aan het dollen zoals ze altijd doet, en aan het rennen. We houden dat altijd in de gaten, want ze heeft de snelheid van een Galgo en de onbenulligheid van een Golden Retriever..

Dus ik lette goed op, dacht ik, toen ze op hoge snelheid de bocht omkwam. Echter draaide ze op het laatste moment naar mijn rechterbeen, die ik net als standbeen had neergezet. Een hond van 35 kilo, op hoge snelheid tegen je knie.

Ik dacht, mijn onderbeen ligt 5 meter verder, maar dat viel mee. Ik lag echter wel achter onze woning in een veld, en kon niet om m’n been staan. Gelukkig wonen Pier en Celine een paar kilometer bij ons vandaan, dus die kwam met de auto, en we zijn doorgereden naar de Salud, het gezondheidscentrum hier in het dorp.

De dokter daar voelde aan de knie en het been, en mompelde wat in het Spaans. Of er nog een pijnstillende injectie gegeven moest worden, maar ik ben A) niet van de injectienaalden, en B) niet van de pijnstilling. Rust houden en koelen was het devies.

Welnu, de eerste twee weken kon ik er niet op staan, maar dat werd langzaam beter, met een brace om de knie. Uiteindelijk heeft het allemaal een week of 8 geduurd, en ik voel de knie nu nog steeds bij rare bewegingen. Verder valt het allemaal wel mee. Rennen deed ik al niet meer, dus wat dat betreft……
Ow en de carriere in de profvoetballerij is er nooit van gekomen, dus die zal nu ook niet meer komen.

Al met al weer een leerzame ervaring….