Weer een stap verder

We zijn weer een stap verder. De huur is opgezegd, de bus gekocht, spullen staan te koop of gaan naar de kringloop, en de voorbereidingen voor de reis zijn in volle gang. Niet onbelangrijk, de baan is opgezegd.
We gaan binnenkort de reis maken. Via een afscheidsfeest met onze vrienden, naar de Familie van Bianco, om dan rustig via België en Frankrijk naar Spanje te rijden. We hebben geen haast, we willen vanaf het eerste moment genieten, en zeker beginnen met ontstressen.

Dat laatste zal nog wel even duren, aangezien we iets teveel op ons bord gekregen hebben de laatste jaren. Pee is in 14 maanden tijd haar beide ouders verloren en is, als mantelzorger voor beiden, daar zwaar mee belast. Eerst met haar vader, omdat ze hem ondersteunde en heeft begeleid met alle bezoekjes, afspraken, onderzoeken en dergelijke in het ziekenhuis, en daarna eigenlijk als enige bij hem mocht vanwege Corona. Daarna ging het bergafwaarts met haar moeder, zodat we op een gegeven moment wel moesten besluiten om bij haar te gaan wonen om mantelzorg te kunnen geven. Gelukkig voor haar heeft haar lijdensweg niet al te lang geduurd, en is is ze op 6 juli vredig ingeslapen.

We zijn nu druk met van alles en nog wat regelen. De meubels moeten weg, de spulletjes die blijven moeten verdeeld worden, en de rest moet gesorteerd en naar de diverse kringloopwinkels. De rest gaat naar het Grofvuil.

Daarnaast moet het huis natuurlijk opgeleverd worden, en allerlei andere financiële en bureaucratische zaken moeten geregeld worden.

Ook zit ik nog midden in een Burn-out, en kan me vaak niet concentreren op bepaalde dingen, en teveel hooi op de vork al helemaal niet. Dat is dus schipperen met de energie die ik heb, en proberen iedere dag wat te doen. Dat lukt redelijk goed, al moet ik zeggen dat ik blij zal zijn als alles achter de rug is.

De laatste 22 maanden zijn erg zwaar geweest. Dat is toch op een paar maanden na 2 jaar. Wij begrijpen beide als geen ander dat er veel mensen zijn die veel meer hebben meegemaakt, maar je eigen leed weegt het waarste.
We proberen ons er zo goed en kwaad als het kan doorheen te slaan. Het zijn waarschijnlijk de laatste loodjes.

We hebben op 2 september een afspraak bij onze makelaar in Maella, en wellicht gaan we dan al naar finca’s kijken. Voor 1 september staat een afspraak met onze nieuwe Huisbaas op de rol.

Al met al nog een paar drukke weken voor de boeg, maar dan is het klaar, en kunnen we aan ons nieuwe leven beginnen, hopelijk een stressloos leven. Als we dan eenmaal in Maella zitten, gaan we eerst eens drie maanden slapen.

In de zon, dat dan weer wel.