Lijstjesdag

Lijstjes, lijstjes, lijstjes. Allemaal lijstjes. Ik heb zelfs een lijstje gemaakt om bij te houden hoeveel lijstjes we hebben. Gelukkig kunnen we steeds wat dingen afstrepen. Niet veel, maar ze worden in ieder geval niet meer langer die lijstjes. En dat scheelt al een boel.

Daarnaast daalt het allemaal in. We weten dat we weggaan, we weten dat we het anders gaan doen, en daar zijn we ons een beetje op aan het instellen. Dat maakt de drukte in m’n hoofd ook wat minder. Ik kijk veel naar anderen die het op vergelijkbare wijzen zijn gaan doen, of hebben gedaan, en daar leer ik veel van. Niet specifiek hoe het moet, maar globaal. Iedereen doet het toch op eigen wijze, heeft andere inzichten over zaken, of deelt dingen anders in. 

Dat maakt het tegelijk ook spannend. Doe  ik het goed, denk ik aan alles, zie ik te veel, of te weinig beren op de weg? Trekken we het wel, zo alleen leven? Ook al zijn we heel goed samen, en ook samen alleen, in een durp als Zoetermeer wonen is toch anders alleen als straks op een stuk land.

Maar ondanks de gebreken in m’n hoofd, heb ik er nog steeds enorm veel zin in. En lijkt het me heerlijk om na welgeteld 42 jaar werken, het eens wat rustiger aan te gaan doen. 

En ik ben er ook aan toe. Het lijf is nog niet op maar er is geen ruimte meer in m’n hoofd, althans, zo een gevoel heb ik al een tijdje. Dat de Harde Schijf vol is, en dat deze eerst gedefragmenteerd moet worden, en dan opschonen. Ruimte maken voor  nieuwe herinneringen. En daar heb ik zo’n zin in joh!