De omgeving

We lopen iedere dag ongeveer hetzelfde stuk de heuvels in, met de hondjes. De ene dag zijn we wat vroeger dan de andere, en dan kunnen we iets verder doorlopen, voordat de zon te warm word. Ook al is het halverwege september, de zon is hier nog ongenadig warm. In de meeste middagen is het hier gewoon tussen de 30 en 35 graden, en dat is, zeker voor ons ongebruinde Hollanders, best wel warm. Sterker nog, in de middag zie je ook bijna geen Spanjaarden buiten als het niet dringend moet. We hebben ons dat, in die paar weken, al behoorlijk eigen gemaakt, en liggen tegenwoordig, vaak in de middag gewoon te slapen. Enerzijds omdat het te warm is, en anderzijds, gewoon, het is een leuke nieuwe hobby, middagslaapjes maken. Niet dat we dan ’s avonds laat naar bed gaan, nee, rond 11 uur gaat het lampje wel uit hier.

We hebben dus, sinds we hier zijn, best veel bijgeslapen, voor zover dat mogelijk is. Volgens mij ben je slaap die je niet hebt geslapen op de momenten dat het moet, gewoon kwijt, en kun je niet daarna bijtanken. Maar goed, dat gezegd hebbende, ik wordt tegenwoordig niet meer om half zes wakker en kan dan niet meer slapen, nee, vanmorgen was het gewoon half acht. En dan zijn we eigenlijk al te laat om echt lang te gaan wandelen.

Maar goed, genoeg over ons bedleven. Tijdens die wandelingen kom je, omdat je steeds dezelfde routine hebt, ook dezelfde mensen tegen.

Iedere ochtend komt onze overbuurman, met z’n goudkleurige bestelbus, de straat ingereden die naar de heuvels leidt. De zwerfkatten van rond het dorp zitten allemaal te wachten op Papa Gatos, zoals wij hem inmiddels genoemd hebben. Er is, net buiten het dorp een vaste voederplek, en daar zitten ze allemaal te wachten totdat papa Gatos voer komt brengen. Een grote pot met daarin gekookte Pasta, brood, en soms ook vleesresten krijgen ze daar te eten. Water is daar genoeg, dus dat krijgen ze niet. Zo lief! En als voordeel, de zwerfkatten komen het dorp niet in.

Daarnaast loopt er een oudere man iedere ochtend naar het Kerkhof en weer terug. En probeert tegen ons een praatje te maken. Mijn Spaans is natuurlijk heel slecht, maar ik weet waar hij woont, dat ie iedere dag hetzelfde rondje loopt, en dat hij gisteren niet ging omdat hij bij vrienden ging eten.

Ook worden de mensen hartelijker, de begroetingen gingen van een kleine knik of handgebaar, naar een open groet, en sommige mensen glimlachen zelfs vriendelijk. Een jongedame die iedere ochtend hardloopt of fietst, zei de eerste dagen niets en vanmorgen kwam er zelfs een glimlach. Fijn dat mensen je leren kennen, en andersom.

We hebben een stukje verder dan waar we nu zitten, ons stukje hemel op aarde gekocht, dus rijden we de bult naar Caspe over om daar eens te gaan kijken hoe daar de omgeving eruit ziet. Als je op sommige punten naar Rechts kijkt en weer terug, dan lijkt het alsof je in Nevada rijdt, althans, de herinnering van Nevada als filmdecor voor de oude Amerikaanse Westerns met John Wayne, komt dan al heel snel in mijn hoofd naar boven. Heuvels met losliggende enorme rotsblokken, die er ogenschijnlijk, elk moment af kunnen glijden, met daaronder dan weer kleine stukjes land met daarop Olijven, Amandelbomen, Perziken, Walnoot, en soms zelfs, op kleine schaal, druiven.
We zijn vandaag richting Miraflores gereden, om eens te kijken hoe het er daar uitziet. Ook daar was het weer groen, maar anders. het lijkt wel of dat stukje net wat vochtiger is als Maella. Maar weer werelduitzichten. We hebben het maar getroffen. Ook de plek waar we binnenkort gaan wonen is een mooi stukje wereld.

We zitten hier nu drie weken. We hebben niet de illusie dat we al Spaans spreken, of verstaan, maar we hebben wel een paar contacten, kleine mini-gesprekjes met mensen. We leren al wel woorden en zinnen, maar het verstaan is echt lastig, en dat komt waarschijnlijk doordat we precies op de grens van Aragon en Catalunia wonen. Sommigen spreken Spaans, en anderen spreken Catalaans, (Bon Dia, in plaats van Buenos Dias), en weer anderen spreken weer een andere versie. Er schijnt ook nog Aragonees te bestaan, die ook in deze contreien gesproken wordt. Dat maakt het allemaal niet makkelijker, maar het gaat vast allemaal goed komen. En het is een klein dorp, dus ze zullen ook nog wel een soort van plat proaten.

We leren voorlopig even online. Ook al omdat de Spanjaarden die ik hier tot nu toe tegen ben gekomen, allemaal, bijna stuk voor stuk, een mondkapje dragen. Het zit hier erg ingebakken. De Overheid zegt mondkapjes, en we zien ze overal. In de winkels, op de terrassen, mensen die alleen in een auto zitten hebben ze op. Heel vreemd allemaal, terwijl we toch uit Nederland vertrokken zijn toen er ook nog redelijk veel mondkapjes gebruikt werden. Wij hebben zelf niet zo’n mondkapjesgevoel. Ja we voelen het als we er 1 dragen. Heel ongemakkelijk. Dus, bij deze: Ons plekje is mondkapjesvrij.