Acero (Kees)

Pee was gelijk verliefd op Ace, ik wat minder. Mijn grote liefde liep immers al naast me. Ik zag in z’n ogen dat er heel wat onverwerkt leed zat, en dat dat vooral door mannen veroorzaakt was. Immers, als ie Pee zag, gingen z’n oogjes fonkelen, en als ie mij zag, ging z’n staart tussen de benen.

Z’n eetgewoontes in het begin waren ook wel een dingetje. Binnen 10 seconden een bak met harde brokken opslokken, om dan vervolgens ademhalingsproblemen te krijgen. Dat kregen we er gelukkig, na een paar weken wel uit, en werd het langzaam beter.

Wat niet beter ging was z’n gedrag. Bij het buiten lopen altijd naar achteren kijken, alsof hij altijd van achteren mishandeld werd. Heel voorzichtig gaan liggen, heel uitwijkend gedrag naar elke man, ook mij, en zo waren er nog wel een paar dingen. Ace zat gevangen in z’n verleden leek het wel, en herbeleefde alles wat ie vroeger had meegemaakt. Ik denk persoonlijk dat ie, voordat ie naar Nederland kwam, maar weinig positiefs had meegemaakt, en alles met een hele grote dosis wantrouwen bekeek.

Hij heeft me meer dan eens gebeten. Niet hard, niet door, maar hij kon uithalen. Dat is zijn eigenschap waar ik de meeste moeite mee gehad heb. Nu weet ik, dat zijn eerste reactie uithalen is, en ik, als ik naar mijn slaapplek loop, waar hij ook ligt, ik hem roep, totdat ik een reactie krijg. Dan weet hij dat ik eraan kom, en het gevaar van uithalen is grotendeels verdwenen. (Als ik dan op z’n poot ga staan is het m’n eigen schuld)

Acero ging hard achteruit toen we van de Vaartdreef naar het Stadshart gingen. Dat was teveel. Teveel van alles. Hij werd steeds nerveuzer en schichtiger.
Dat werd beter toen we 4 dagen op de Veluwe waren, en hij lekker in het bos kon dollen.

Hier in Spanje is de verbetering verder gegaan. Mijnheer kan nu zelfs naast me in Bed liggen, en ook naast me op de bank. Buiten heeft hij, behoudens de natuurlijke prikkels, heel weinig menselijke prikkels, en ze ziet ‘m opbloeien.

Nu, eindelijk, na drie jaar, kan ik zeggen dat ik ‘m ook in m’n hart gesloten heb. En ik voel dat ik steeds iets meer in zijn hart groei.