Oktober

Vandaag is het oktober geworden, en de Herfst is begonnen.
Dat is te merken he, het was vandaag om half vijf maar 28 graden.

Even alle gekheid op een stokje, we zaten vandaag gewoon om 8 uur nog heerlijk op een terrasje, en moesten daar voor 4 alcoholvrije biertjes wel 5 euro afrekenen. Vanmiddag was het inderdaad 28 graden, maar dat is toch anders dan in Nederland. Beter te behappen, alsof het rond de 23 graden is.

We hebben een aantal mensen ontmoet, en daar zit dan toch wel een verhaal aan vast. We hadden eind September ons eerste feestje, dat was het eindfeest van de Piscina Municipal. Die gaat het laatste weekend van September dicht tot ergens volgend jaar. We gingen daarheen op uitnodiging van Geert en Sietske, de eigenaren van onze huurwoning.
Er zaten een aantal Nederlanders en ook Belgen waren aanwezig. Gesprekje mee aangeknoopt, en zo leer je mensen kennen.

We leerden daar Anne, Gerrie, Kurt, Sandra, en Lisette kennen. Wat wil nou het verhaal, ergens in onze blogs staat een foto van een huis waar we een beetje verliefd op waren geworden. Na het Feestje zei ik tegen Pee, volgens mij heeft Lisette dat huis gekocht. Deze week zitten we in Casino, een bar/restaurant in het Centrum, en daar komen we Lisette tegen, die liet een aantal foto’s zien, en bij de eerste wist ik al dat ik gelijk had. Zij was de persoon die het huis voor onze neus had weggekaapt (geeft niks hoor Lisette het is je van harte gegund).

Kurt en Sandra, de twee Belgen, die hebben een huis in de heuvels bij Maella (zoals de meesten overigens), en daar gaan we zondag een bakske doen. We hebben de foto’s gezien van wat het was, en wat het is geworden. Daar zit maar een klein beetje verschil in (Not).

Anne en Gerrie, weer een ander leuk stel, hebben verder weg een Finca, en ook daar moeten we binnenkort eens gaan kijken.

Deze mensen zijn hier allemaal al wat langer, en hebben de onhebbelijkheden al meegemaakt. Nu kunnen we het wiel weer opnieuw gaan uitvinden, maar het lijkt me beter dat we ons oor te luister leggen, en eens aanhoren en vooral opslaan wat al deze mensen al hebben meegemaakt.
Een ding weet ik al. Ze zien er allemaal, stuk voor stuk, een heel stuk relaxter uit dan wij, ook al hebben we een hoop stress al achtergelaten in de heuvels, en van ons afgepraat. Praten doen we veel, over hoe we ons voelen, wat ons dwarszit, en proberen op deze manier het allemaal een plekje te geven.

Het warme bad, wat Maella gebleken is, met zowel de vele Nederlanders als ook de Spanjaarden (want de mensen die we tot nu toe gesproken hebben doen echt moeite om een gesprek te voeren), helpt ook om de stress achter ons te laten. Het mooie weer, en de schitterende natuur helpt natuurlijk ook mee.

Maar terug naar het verhaal. We hadden voordat we onze woning hebben gekocht, nog een ander leuk huisje gezien, net buiten het dorp, richting de Finca van Sandra en Kurt. Dat blijkt dus niet alleen van Nederlanders te zijn, maar ook nog eens van Zoetermeerders. De wereld is klein.

Vanavond zitten we aan de tafel en we leren weer een Nederlands Stel kennen. Hij heette Adriaan, en haar naam heb ik niet kunnen horen, maar goed, deze mensen wonen dus ongeveer 2 kilometer van ons nieuwe huis vandaan. Die hebben ons vanavond al een paar plekjes verklapt waar we kunnen Zwemmen, en ons ook verteld dat het water in de Rio Guadalope in de winter tot vlak onder de brug staat. (er staat nu ongeveer 30 cm water in, schat ik zo.) Dan moet er nog wel wat water inkomen voordat het zo hoog staat, maar ik geloof Adriaan op z’n woord, hij woont hier al meer dan 20 jaar.

Dus we gaan zondag eens kijken bij Sandra en Kurt. Het zijn gezellige mensen, en ze hebben ook nog 3 honden zo hebben we begrepen, kunnen die twee van ons weer nieuwe vriendjes maken.